Ingrid Wagenaar is enthousiast tuinier en oud-journalist. Voor Groei en Bloei Sneek schrijft ze over het wel en wee van haar tuin aan de Obe Postmastraat in Sneek. Een paar jaar geleden won haar tuin de prijs van Groei en Bloei voor mooiste tuin van Sneek en ook in 2025 kreeg haar tuin weer een eervolle vermelding. De tuin, met de toepasselijke naam De tún fan Obe Postma, is op afspraak voor groepen en tijdens het Nationaal Tuinenweekend ook in 2026 weer open.

Het Goudhaantje

In onze voortuin zat een Goudhaantje. Toen ik hem zag, haalde ik enthousiast mijn man er bij. “Kijk eens wat een schattig klein beestje” riep ik. Mijn man, enigszins verrast over mijn vogelkennis, vroeg hoe ik dat zo zeker wist. Nou, deze kennis had een voorgeschiedenis. Meer dan 40 jaar terug woonde ik in de buurt van Dokkum boven op een terp. Daar vloog op een ochtend een piepklein vogeltje tergen het raam. Hij bleef versuft in de tuin liggen. Ik liep naar buiten en heb het beestje in een kooitje gezet zodat hij weer wat bij kon komen van de klap. Ik zag toen wel dat het een bijzonder vogeltje was, waarvan ik de naam niet kende. Tijd genoeg om hem te bestuderen, want het duurde wel een halve dag voordat hij weer bij zijn positieven kwam. Google, Internet en AI, het was er allemaal nog niet, dus de vogelboeken er bij. Het bleek om een Goudhaantje te gaan, best wel zeldzaam ook. In de jaren daarna heb ik nooit meer een Goudhaantje gezien, tot vorige maand dus.

In de tuin is het treurige boel. Door de zware sneeuw ligt nu werkelijk alles plat. De sneeuwklokjes, krokussen en blauwe druifjes trekken zich daar niets van aan. Zij steken hun kopjes alweer boven de grond, het voorjaar komt er aan. Gele primulaatjes bloeien al evenals de helleborussen, die laatsten bloeiden trouwens ook dwars door de sneeuw heen. De gele primula’s kreeg ik ooit van een oud buurman. Het waren stinzenplanten vertelde hij me en ze hielden ervan om elk jaar opgenomen te worden. Ik was niet de enige die ze van hem gekregen had, in onze straat heeft bijna iedereen ze in de tuin staan.

Mijn man heeft onze volkstuin inmiddels helemaal klaar voor het seizoen en wijst mij steeds nadrukkelijker op het vele werk dat in mijn tuin te doen is. Met opmerkingen als “het is best lekker weer buiten” en “het viel me niet tegen” probeert hij mij naar buiten te lokken. Maar ik ken mezelf, als ik eenmaal aan de tuin begin, komt er van het werk binnen niets meer. Niets is zo verslavend als werken in je tuin. De tuin moet echt nog even wachten, eerst alle afrondende klussen binnen afwerken. Maar mijn hoofd draait al wel op volle toeren met plannen voor de tuin.

Ik hoop ook weer inspiratie op te doen op de jaarvergadering van Groei en Bloei binnenkort. Altijd leuk om er bij te zijn en met andere tuinders/tuinsters in contact te komen. En de Open Tuinen Gids van de Nederlandse Tuinen Stichting viel ook weer op de mat. Daar staan fantastische tuinen in verspreid over heel Nederland. Zeer de moeite waard. Genoeg te doen dus binnenkort als ik écht weer naar buiten ga……….

Ingrid Wagenaar