Ingrid Wagenaar is enthousiast tuinier en oud-journalist. Voor Groei en Bloei Sneek schrijft ze over het wel en wee van haar tuin aan de Dr. Obe Postmastraat in Sneek. Een paar jaar geleden won haar tuin de prijs van Groei en Bloei voor mooiste tuin van Sneek en ook in 2025 kreeg haar tuin weer een eervolle vermelding. De tuin, met de toepasselijke naam De tún fan Obe Postma, is op afspraak voor groepen en tijdens het Nationaal Tuinenweekend en “Fryslân iepenet syn tunen” ook in 2026 weer open.

Een witte Kerst zat er niet in, maar wat heeft de januarimaand van 2026 ons aangenaam verrast! Sneeuw. En ook niet zo’n klein beetje. Vanuit mijn keukenraam zie ik uit over een prachtig landschap. De minimaal 15 meter hoge dennenboom op het volkstuincomplex achter ons, staat te pronken met besneeuwde sierlijk afhangende takken. Kerstkaartwaardig. Van mijn eigen tuin zie ik vrij weinig meer, want alles zit onder een dikke deken van wel 25 centimeter sneeuw.

Ook de tuintafel die ik elk jaar voor het raam zet, leuk aangekleed en van lichtjes voorzien, is volledig overdekt. De lichtjes schijnen heel feeëriek door de sneeuw heen. Er ligt vogelvoer op en er hangt een vetbal. Die wordt altijd druk bezocht door vogels, meest pimpelmezen. Zo nu en dan ook door een veldmuis. Ik zie hem dan langs de smalle poten omhoogklimmen en tussen al het deco-materiaal doorscharrelen. Uiteindelijk klimt hij op een stenen verhoging en zo kan hij met met z’n pootje de vetbal naar zich toetrekken. Vanochtend zag ik hem weer, hij verdween onder de sneeuw.

Voedsel is met al die sneeuw een probleem voor alle dieren in mijn tuin. Maar als ik ga strooien komen er horden kauwtjes en kraaien op af, zelfs zeevogels. Ja, je moet alles koesteren in de natuur, maar er zijn grenzen. Voorgaande jaren kwam er door al mijn wintergestrooi, overal in de tuin van alles en nog wat op, dat wil ik nu niet weer. Maar wat is wijsheid. Ik hoor het graag of jullie tips hebben.

Werk in de tuin is er niet, dat wil zeggen: ik doe niks. Maar op de volkstuinen zijn heel veel tuinders druk doende om de mest onder te spitten, ook mijn man. Ik heb wat oude koemest achtergehouden, om in het voorjaar onder de rozen te brengen. Dat had ook eerder gekund, maar toen zat ik in het buitenland. Oeganda en Tanzania om precies te zijn. Wat een weelde aan planten en bloemen daar. De grond is enorm vruchtbaar, van sommige gewassen kunnen ze drie keer oogsten per jaar. Planten die bij ons 10 centimeter hoog in de tuincentra te koop staan, zie je daar als serieuze bosschages langs de kant van de weg. Brugmansia’s staan met enorme hoeveelheden bloemen te pronken en over de meest armoedige hutjes midden in de rimboe groeien Bougainvillea met uitbundige kleuren.

Hier thuis eerst nog maar even een soort winterslaap en over een paar maanden maar weer los in de tuin. Plannen genoeg voor de voor- zijtuin. De zaak gaat op de kop. Voor nu ZEN naar buiten zitten koekeloeren en even helemaal niks.

Ingrid Wagenaar