Ingrid Wagenaar is enthousiast tuinier en oud-journalist. Voor Groei en Bloei Sneek schrijft ze over het wel en wee van haar tuin aan de Obe Postmastraat in Sneek. De tuin, met de toepasselijke naam De tún fan Obe Postma, is voor groepen te bezichtigen op afspraak en was ook tijdens het Nationaal Tuinenweekend open.

Waternood in de tuin.

Je denkt bij waternood misschien aan watersnood, aan dijkdoorbraken, aan 1953, aan zwart‑witbeelden van overstroomde polders. Maar deze zomer had mijn tuin – waarschijnlijk net als die van jullie – last van echte waternood: pure, genadeloze droogte. De kleigrond in de moestuin van mijn man barstte open als een gebarsten tegelvloer, de groenten stonden erbij alsof ze het hadden opgegeven. Alleen de druiven in de kas deden alsof ze op vakantie waren aan de Middellandse Zee: zon, warmte, en hup – een oogst waar je u tegen zegt. Manlief perste ze tot liters goudgeel druivensap. Puur natuur, een klein feestje voor je smaakpapillen.

Mijn eigen tuin had het minder makkelijk. Ondanks de beregening vanuit de sloot hingen de hortensia’s slap over de rand van de border. Normaal herstellen ze ’s nachts wel, maar deze zomer was er geen nacht die genoeg verkoeling bracht. De astilbes gaven het helemaal op: verdord, verschroeid, verdwenen. In Makkinga, waar ik een tuin bezocht, was het nog extremer. Die tuin op zandgrond leek wel een woestijn. Beuken die hun bladeren lieten vallen alsof het al oktober was. Die bladeren lagen op een grasmat die knisperde als een zak chips. De eigenaren vertelden me dat beuken het zwaar krijgen met het veranderende klimaat, misschien zelfs verdwijnen. Stel je dat eens voor: geen beuken meer. Geen majestueuze, eeuwenoude reuzen. Ik zag onlangs nog een 400‑jarig exemplaar in de bossen bij Hattem  op de Veluwe.

En dan, ineens was er de regen. Veel regen. De tuin die weer opveert alsof iemand de stekker er opnieuw in heeft gestoken. Wat is de natuur toch veerkrachtig. Met de herfst in aantocht komt er vast nog meer water. Mijn waternood zou zomaar kunnen omslaan in watersnood. Let op de S!                             

Er was ook nog iets waar ik heel blij van werd: mijn uitbundig bloeiende vlinderstruik, Buddleja weyeriana ‘Sungold’. Jarenlang stond hij er wat ‘suterich’ bij, maar dit jaar bloeit hij alsof hij eindelijk zijn moment heeft gegrepen. Geel, geurend, vol leven. Rug aan rug met de paarse variant die net iets eerder bloeit – samen een duo dat elke vlinder in de buurt weet te verleiden.

En zo ga ik tevreden de herfst in. Waternood voorbij, watersnood hopelijk nog even uitgesteld. Maar vooral: met een tuin die, ondanks alles, blijft verrassen.

Ingrid Wagenaar