Soms zit het mee, soms zit het tegen in het leven. Een vriend overlijdt, veel te vroeg en toch nog
onverwacht. Een dementerende vriendin moet, ondanks alle inspanningen van haar lieve partner, uiteindelijk toch naar een verpleegtehuis. En ikzelf blijk plotseling borstkanker te hebben en beland in de medische mallemolen.

Veerkracht blijkt het toverwoord
De vrouw en kinderen van mijn overleden vriend putten kracht uit alle mooie herinneringen en uit de gedachte dat verder lijden hem bespaard is gebleven. De partner van mijn dementerende vriendin ziet inmiddels, dat zij het in het verpleegtehuis eigenlijk beter heeft dan thuis. En dat hij nu weer de energie heeft om er op een goede manier voor haar te zijn. En ik? Ik sta versteld van mijn eigen veerkracht. Natuurlijk zijn er momenten van onzekerheid. Maar ik ben ook dankbaar dat ik in een westers land woon, waar de zorg goed geregeld is en waar de medische wetenschap, zeker op het gebied van kanker, voortdurend vooruitgaat. Bijna ieder halfjaar lijken er weer nieuwe inzichten of behandelingen bij te komen.

Veerkracht. Het is ook het perfecte bruggetje naar de tuin, want daar zie ik dagelijks hoe dat werkt. De door een loonbedrijf volledig platgereden Forsythia, waarvan werkelijk niets meer leek over te zijn, is fris en fruitig teruggekomen. Met krachtige nieuwe loten die volgend voorjaar gewoon weer zullen bloeien. De verschroeide Astilbes, die ik eigenlijk al had afgeschreven, slurpten dankbaar alle regen van de afgelopen weken op. En kijk eens aan: overal verschijnen weer nieuwe sprietjes. Helemaal niet dood dus. Ook op de moestuin van mijn man zie ik diezelfde veerkracht. Alles leek verloren. Het was droog, droog en nog eens droog. De aarde was hard, de planten verschroeid. Maar de vele regenbuien verrichtten wonderen. De tuin veerde weer op. Al was die droogte overigens uitstekend voor het drogen van de uien en de vele soorten bonen. Kilo's en kilo's bonen. Ons noodpakket is inmiddels ruimschoots gevuld.

Gelukkig is er nog genoeg te doen in de tuin. Ook dat helpt om af en toe de zinnen te verzetten. De dahliaknollen worden opgegraven, schoongemaakt en voorzien van kaartjes met naam, grootte en kleur. Intussen maak ik de herfsttafel alvast klaar, zodat we straks kunnen genieten van de vogels en muisjes die er komen foerageren. Natuurlijk compleet met lichtsnoer. In het tuinhuisje zet ik straks de grote tuintafel neer. Daar verzamel ik alles wat nog los in de tuin staat: potten, beeldjes en andere decoraties. Tussen dat alles vlecht ik hedera en mooie takken uit de tuin. En lichtjes natuurlijk. Veel lichtjes. Vanuit de keuken kijken we er straks op uit. En tegen de tijd dat Kerst nadert, strooi ik er hier en daar nog wat kerstballen tussen. Laat de donkere dagen maar komen, ik ben der klaar voor!
Ingrid Wagenaar